W przeciwieństwie do dekoracyjnych bukietów w stylu zachodnim, japońska sztuka układania kwiatów skupia się na tworzeniu harmonii linearnych konstrukcji, rytmu i koloru. Podczas gdy ludzie Zachodu podkreślają ilość i barwy roślin, poświęcając uwagę przede wszystkim pięknu kwiatów, Japończycy podkreślają linearne aspekty kompozycji. Rozwinęli sztukę obejmującą nie tylko kwiaty, ale również wazon, łodygi, liście i gałęzie. Cała struktura japońskiego układania kwiatów opiera się na trzech głównych punktach, symbolizujących niebo, ziemię i ludzkość.

Materiały roślinne początkowo służyły do dekorowania wnętrz świątyń buddyjskich. Za prekursora ikebany uważany jest mnich Ikenobō Senkei żyjący w XV wieku. Od tego czasu powstało wiele szkół układania ikebany. Najważniejsza to nadal Ikenobō-ryū od czterdziestu pięciu pokoleń popularyzująca styl rikka (’stojące kwiaty’) przez ród Ikenobō. Innymi zasadami kieruje się styl nageirebana (’kwiaty wrzucane’), który dał początek wielu popularnym dziś kierunkom. W XVIII wieku powstały filozoficzne (oparte na Konfucjanizmie) założenia kompozycji kwiatowych. W okresie Meiji powstała szkoła Ohara-ryū wprowadzająca nowatorski styl moribana (’spiętrzone kwiaty’). Współcześnie nadal powstają nowe kierunki. Ikebana jest przedmiotem nauczanym w szkołach i na uniwersytetach.

Charakterystyka

Łodyga 

Osiąga wysokość 4-5 m.

Kwiaty

O średnicy od 1,5 do 2 cm, koloru białego, rozwijają się w lipcu i sierpniu.

Roślina trująca

Trujące są sok, liście, kwiaty i owoce.

Charakterystyka

Większość spośród około 40 gatunków to byliny, ale część z nich to niewysokie krzewy (do 3 m wysokości). Piwonie występują w chłodniejszych rejonach Azji, południowej Europy i zachodniej części Ameryki Północnej. Posiadają białe, różowe, purpurowe, rzadziej żółte kwiaty, które są często pachnące. Mieszańce mają też kwiaty dwubarwne i pełne.

Wiele gatunków z rodzaju piwonia to rośliny ozdobne.

Systematyka

Pozycja w systemie Reveala 

Gromada okrytonasienne, podgromada Magnoliophytina, klasa Ranunculopsida, podklasa jaskrowe, nadrząd Ranunculanae, rząd piwoniowce, rodzina piwoniowate, podrodzina Paeonioideae Arn., plemię Plemię: Paeonieae DC., rodzaj piwonia. Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, Universyty of Maryland, 1999 Systematyka rodzaju piwonia wg Reveala

Podział wg Reveala

• Gatunek: Paeonia brownii Dougl. ex Hook.
• Gatunek: Paeonia californica Nutt.
• Gatunek: Paeonia lactiflora Pallas
• Gatunek: Paeonia officinalis L. - piwonia lekarska

Podział wg systemu (jakiego?)

• Sekcja Mountan D. C.

• Podsekcja Delavayanae F. C. Stern

Liście paprociowate, całobrzegie i opadające na zimę. Kwiaty średniej wielkości, barwy czerwonej lub żółtej, osadzone na szypułkach. Piwonie o pędach drewniejących.

• Paeonia delavayi Franchet - piwonia Delavaya

• Podsekcja Vaginatae F. C. Stern

Liście eliptyczne lub jajowate podzielone na 3 - 5 także eliptycznych części, całobrzegie, osadzone na długich czerwonawych ogonkach. Kwiaty czerwone, różowe,białe, rzadziej żółte, bardzo okazałe. Dosyć duże krzewy.

• Paeonia decomposita Handel - Mazzetti
• Paeonia suffruticosa Andrews - piwonia drzewiasta (zwana piwonią krzewiastą lub piwonią drzewkowatą)

• Sekcja Onaepia Lindley

Liście paprociowate, ciemnozielone lub sine, osadzone na ogonkach. Kwiaty małe, ciemnoczerwone.

• Paeonia brownii Douglas ex Hooker - piwonia Browna
• Paeonia californica Nuttall ex Torrey & A. Gray - piwonia kalifornijska

• Sekcja Paeon D. C.

• Podsekcja Dissectifoliae F. C. Stern

• Grupa Anomala F. C. Stern

Liście wąskie, lancetowate, nieparzystopierzaste. Kwiaty różowe do fioletowych, okazałe.

• Paeonia anomala L.
• Paeonia intermedia Meyer et Ledebour - piwonia pośrednia
• Paeonia veitchii Lynch - piwonia Veitcha
• Paeonia woodwardii Stern & Cox - piwonia Woodwarda
• Paeonia x majko Ketzchoweli
• Paeonia x smouthii Van Houtte

• Grupa Peregrina F. C. Stern

Liście jajowatolancetowate. Kwiaty czerwone, okazałe, osadzone na długich szypułkach.

• Paeonia peregrina Miller - piwonia bałkańska

• Grupa Tenuifolia F. C. Stern

Liście bardzo cienkie, nitkowate. Kwiaty czerwone, okazałe.

• Paeonia tenuifolia L. - piwonia delikatna

• Podsekcja Foliolatae F. C. Stern
• Grupa Flavonia (Kemularia - Nathadze) Uspenskaja

Liście lancetowate, nieparzystopierzaste. Kwiaty białe, różowe do żółtych, okazałe.

• Paeonia mlokosewitschii Lomakin - Piwonia Młokosiewicza
• Paeonia wittmanniana Hartwiss & Lindley - piwonia Wittmanna

• Grupa Lactiflora F. C. Stern

Liście lancetowate, nieparzystopierzaste. Kwiaty białe, różowe, czerwone, okazałe.

• Paeonia lactiflora Pallas - piwonia chińska
• Paeonia emodi Wall. & Royle - piwonia himalajska

• Grupa Mascula F. C. Stern

• Podgrupa Broteri F. C. Stern

Liście jajowate, nieparzystopierzaste, ciemnozielone. Kwiaty różowe, okazałe.

• Paeonia broteri Boiss & Reuter,

• Grupa Officinalis F. C. Stern

Liście lancetowate, nieparzystopierzaste. Kwiaty różowe, białe lub czerwone, okazałe.

• Paeonia clusii Stern
• Paeonia officinalis L. - piwonia lekarska

Przypisy

Pokrój

Dorasta do 45 m wysokości przy dosyć wąskiej koronie i krótkich konarach.

Kwiaty

Wiatropylne, rozdzielnopłciowe, niepozorne. Kwiaty męskieżółtawe, zebrane w gronach, kwiaty żeńskie zielonkawe, kuliste rosną na długich szypułkach. Kwitnie w maju.

Owoce

Zdrewniałe torebki zebrane w owocostany wyglądające jak kolczaste kulki na długim ogonku.

Liście

podobne do liści klonu tylko bardziej powcinane z piłkowanym brzegiem. Jesienią pięknie się przebarwiają (czerwono, a nawet fioletowo!)

Wymagania- wymaga żyznej gleby. Odznacza się niewielką mrozoodpornością.

Zastosowanie

Balsamiczna żywica ambrowców używana jest w medycynie, przemyśle kosmetycznym i spożywczym (kiedyś aromatyzowano nią gumę do żucia).

Bibliografia:

Seneta W., Dolatowski J. ‘Dendrologia’, PWN Warszawa 2000

Wśród roślin wyższych dość częste jest występowanie na jednym osobniku rozdzielnopłciowych kwiatów, tzn. męskich, zawierających tylko pręciki i żeńskich, zawierających tylko słupki. Rzadziej zdarzają się gatunki o rozdzielnopłciowych osobnikach, produkujących tylko męskie lub tylko żeńskie kwiaty.

Rozdzielnopłciowość częstsza jest u roślin nagonasiennych (np. miłorząb, welwiczia, sagowce), bardzo rzadka wśród roślin okrytonasiennych (np. wierzby, topole, pokrzywy, szczawie, palmy). Rozdzielnopłciowe kwiaty występują u roślin z rodziny szpilkowych.

Źródła :

http://portalwiedzy.onet.pl/42064,,,,rozdzielnoplciowosc,haslo.html

Charakterystyka

Bylina 

Łodyga 

Pnąca się do 4 m długości, z czepnymi wąsami.

Liście 

Dłoniaste, pięcio-klapowe, całobrzegie, lub nielicznie ząbkowane. Środkowa klapa trochę dłuższa od pozostałych.

Kwiaty 

Roślina dwupienna. Kwiaty zielonkawobiałe, drobne. Żeńskie kwiaty mają długość ok. 6 mm, posiadają resztki silnie owłosionych pręcików i zebrane są w baldachokształtne pęczki. Mają 5-ząbkowy kielich o połowę krótszy od korony i pojedynczy słupek. Kwiaty męskie z 5 pręcikami zebrane są w grona. Kwitnie w czerwcu i lipcu.

Owoce 

Drobna czerwona jagoda.

Biotop, (wymagania) 

Przy płotach i w zaroślach, w miejscach ruderalnych. Hemikryptofit.

Roślina trująca

Zastosowanie

Korzenie zawierają glikozydy stosowane w lecznictwie.

Tuberoza bulwiasta (P. tuberosa) - w Polsce rzadka, częsta w płd. Francji, tam hodowana na kwiat cięty. Posiada brunatną bulwę podziemną o żółtawym miąższu. Wysokość do 1 m. Liście u nasady czerwonawe. Białe kwiaty. Jest używana w przemyśle perfumeryjnym jako źródło olejku eterycznego.

Schemat budowy kwiatu rurkowatego w rodzinie astrowatych :

• A - zalążnia
• B - korona kwiatu
• C - pręciki zrosłe w rurkę wokół słupka
• D - szyjka i znamię słupka

Charakterystyka

Kwiaty: Rośliny jednopienne, ale kwiaty są rozdzielnopłciowe. Kwiaty męskie zebrane w kotkowate kwiatostany, kwiaty żeńskie zebrane w grona.

Owoce: Orzechy lub orzeszki.

Systematyka

Pozycja w systemu Reveala 

Gromada okrytonasienne, podgromada Magnoliophytina, klasa Rosopsida, podklasa oczarowe, nadrząd Juglandanae, rząd leszczynowce. Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, Universyty of Maryland, 1999 Systematyka rodziny leszczynowate wg Reveala

Podział wg systemu Reveala 

• podrodzina: Coryloideae Hook. f.
  • plemię: Coryleae Dumort.
    • rodzaj: Corylus L. - leszczyna
• rodzaj: Ostrya Scop. - chmielograb, ostria
• rodzaj: Ostryopsis Decne.

Podział wg systemu Cronquista 

• rodzaj: grab (Carpinus)
• rodzaj: leszczyna (Corylus)
• rodzaj: ostria, chmielograb (Ostrya)
• rodzaj: Ostryopsis (należy tu gatunek: Ostryopsis davidiana).

Przypisy

U wielu roślin mechanizmy zabezpieczające przed samozapyleniem nie są całkowicie skuteczne. U roślin tych zawsze część nasion powstaje w wyniku zapylenia pyłkiem pochodzącym z innej rośliny (zapylenie krzyżowe), a część w wyniku samozapylenia. Tak jest np. u berberysu Thunberga, rutewki orlikolistnej i wielu innych. Ilość nasion powstałych w wyniku samozapylenia zależy od różnych czynników, duży wpływ ma pogoda. Przy dobrej pogodzie, gdy kwiaty są licznie odwiedzane przez owady, większość nasion powstaje w wyniku zapylenia krzyżowego, w czasie długotrwałych deszczów większa jest szansa na samozapylenie. U złoci żółtej w czasie deszczu kwiaty zamykają się i wówczas dochodzi w nich do samozapylenia.

U roślin, których kwiaty przystosowane są do zapylania krzyżowego, samopylność jest tylko jego uzupełnieniem. Ratuje roślinę, gdy z różnych przyczyn nie może dojść do zapylenia krzyżowego. Istnieją jednak rośliny, które stale rozmnażają się poprzez samozapylenie. U roślin tych brak jakichkolwiek mechanizmów zabezpieczających przed samozapyleniem, np. u dziewanny kutnerowatej. Gruszyczka jednokwiatowa ma tak skonstruowane kwiaty, że pyłek może się wysypywać wprost na znamię słupka. Niektóre rośliny są nawet specjalnie przystosowane do samozapylenia. Skrajnym przypadkiem tego jest klejstogamia. Wewnątrz populacji roślin rozmnażających się stale poprzez samozazapylenie różnorodność genetyczna jest dużo mniejsza, niż w populacjach roślin u których występuje zapylenie krzyżowe. Jednak pomiędzy różnymi ich populacjami różnorodność genetyczna jest większa. Spora liczba gatunków roślin, u których występuje samopylność wskazuje, że metoda ta również jest ewolucyjnie skuteczna.