Kwiat ulicy information

Ikebana (生け花, いけばな, dosłownie żyjące kwiaty) - japońska sztuka układania kwiatów, nazywana także kadō (華道) - “droga kwiatów”.

W przeciwieństwie do dekoracyjnych bukietów w stylu zachodnim, japońska sztuka układania kwiatów skupia się na tworzeniu harmonii linearnych konstrukcji, rytmu i koloru. Podczas gdy ludzie Zachodu podkreślają ilość i barwy roślin, poświęcając uwagę przede wszystkim pięknu kwiatów, Japończycy podkreślają linearne aspekty kompozycji. Rozwinęli sztukę obejmującą nie tylko kwiaty, ale również wazon, łodygi, liście i gałęzie. Cała struktura japońskiego układania kwiatów opiera się na trzech głównych punktach, symbolizujących niebo, ziemię i ludzkość.

Materiały roślinne początkowo służyły do dekorowania wnętrz świątyń buddyjskich. Za prekursora ikebany uważany jest mnich Ikenobō Senkei żyjący w XV wieku. Od tego czasu powstało wiele szkół układania ikebany. Najważniejsza to nadal Ikenobō-ryū od czterdziestu pięciu pokoleń popularyzująca styl rikka (’stojące kwiaty’) przez ród Ikenobō. Innymi zasadami kieruje się styl nageirebana (’kwiaty wrzucane’), który dał początek wielu popularnym dziś kierunkom. W XVIII wieku powstały filozoficzne (oparte na Konfucjanizmie) założenia kompozycji kwiatowych. W okresie Meiji powstała szkoła Ohara-ryū wprowadzająca nowatorski styl moribana (’spiętrzone kwiaty’). Współcześnie nadal powstają nowe kierunki. Ikebana jest przedmiotem nauczanym w szkołach i na uniwersytetach.

• Leave a comment... (0)

Tuberoza (Polianthes)
rodzaj roślin z rodziny amarylkowatych. Występuje głównie w Meksyku.
Łodyga wysokości 0,5-1 m, nierozgałęziona, zgrubiała u nasady. Liście równowąskie. Kwiaty dzwonkowate, białe lub różowawe, w gronach o intensywnym zapachu.

Tuberoza bulwiasta (P. tuberosa) - w Polsce rzadka, częsta w płd. Francji, tam hodowana na kwiat cięty. Posiada brunatną bulwę podziemną o żółtawym miąższu. Wysokość do 1 m. Liście u nasady czerwonawe. Białe kwiaty. Jest używana w przemyśle perfumeryjnym jako źródło olejku eterycznego.

• Leave a comment... (0)

Wierzchotka (ang. cyme, łac. cyma) – rodzaj kwiatostanów, należący do grupy kwiatostanów zamkniętych. Kwiaty wyrastają na wierzchołkach rozgałęziających się osi. Gdy zaczyna wyrastać kwiat, oś kończy swój wzrost, zaczynają natomiast w kącie listków rozwijać się boczne osie drugiego rzędu, znowu kończące się kwiatem. Wskutek tego w wierzchotce kwiaty zaczynają kwitnąć od środka kwiatostanu, promieniście w kierunku jego obrzeży. Wierzchotki to cała grupa kwiatostanów, dzieląca się na kilka jeszcze typów:

• wierzchotka jednoramienna (ang., łac. monochasium):
  • sierpik - pojedyncze odgałęzienia boczne z kwiatem, który zwrócony jest w jedną stronę (np. niezapominajka, żywokost).
    
  • skrętek - podobnie jak u sierpika, ale widziany z góry ma kwiaty ułożone zygzakowato.
  • dwurzędka - pojedyncze kwiaty wyrastają naprzemiennie po obydwu stronach (niektóre gatunki kosaćca).
  • wachlarzyk - kwiaty dorastają do jednakowej wysokości

• wierzchotka dwuramienna (ang., łac. dichasium) - pod każdym kwiatem szczytowym znajdują się rozgałęzienia drugiego rzędu zakończone kwiatem (np. rogownica).

• wierzchotka wieloramienna, wielopromienista (ang., łac. pleiochasium) - wytwarza w podobny sposób jak wierzchotka dwuramienna nie dwa, lecz kilka osi (np. wilczomlecz).

Za rodzaj wierzchotki uważa się też:

• wiecha z wykształconym kwiatem szczytowym, który kończy wzrost (np. winorośl, lilak):
  • podbaldach - gałązki kwiatostanu dorastają do jednego poziomu (wygląda jak baldachogrono), np. bez czarny, kalina.

• Comments Off

Krwawnik kichawiec (Achillea ptarmica) - gatunek byliny z rodziny astrowatych. Występuje dziko w Europie, Azji Mniejszej, na terenie Kaukazu i zachodniej Azji. Zawleczony do Ameryki Północnej. W Polsce częsty na Pomorzu Zachodnim.

Charakterystyka

Łodyga 

Osiąga wysokość do 1,5 m, gęsto ulistniona.

Liście 

Wąskolancetowate, siedzące, piłkowane.

Kwiaty 

Liczne koszyczki, o średnicy do 2 cm, zebrane w gęste baldachogrona. Kwiaty języczkowate o białym zabarwieniu, kwiaty rurkowate brudnobiałe.

• Comments Off

Przestęp dwupienny (Bryonia dioica Jacq.) - bylina z rodziny dyniowatych. Wystepuje w środkowej i południowej Europie oraz w Anglii i Danii. Gatunek uprawiany (rzadko) i dziczejący, (kenofit). Roślina rzadka.

Charakterystyka

Bylina 

Łodyga 

Pnąca się do 4 m długości, z czepnymi wąsami.

Liście 

Dłoniaste, pięcio-klapowe, całobrzegie, lub nielicznie ząbkowane. Środkowa klapa trochę dłuższa od pozostałych.

Kwiaty 

Roślina dwupienna. Kwiaty zielonkawobiałe, drobne. Żeńskie kwiaty mają długość ok. 6 mm, posiadają resztki silnie owłosionych pręcików i zebrane są w baldachokształtne pęczki. Mają 5-ząbkowy kielich o połowę krótszy od korony i pojedynczy słupek. Kwiaty męskie z 5 pręcikami zebrane są w grona. Kwitnie w czerwcu i lipcu.

Owoce 

Drobna czerwona jagoda.

Biotop, (wymagania) 

Przy płotach i w zaroślach, w miejscach ruderalnych. Hemikryptofit.

Roślina trująca

Zastosowanie

Korzenie zawierają glikozydy stosowane w lecznictwie.

• Leave a comment... (0)

Czarne kwiaty. Białe kwiaty - cykle prozy Norwida. Drukowane w Czasie w latach 1856-1857. W obydwu autor nie starał się narzucać sobie jakiegokolwiek stylu literackiego - zależało mu na wierności faktom. Uważane za arcydzieło polskiej prozy.

Czarne kwiaty - przymiotnik “czarne” oznacza żałobny lub nekrologiczny charakter zapisków. Opisują spotkania i rozmowy z poetą Stefanem Witwickim, Chopinem, Słowackim, Mickiewiczem i malarzem Delaroche’m. Zawierają także wspomnienie o nagłej śmierci nieznanej Norwidowi “podobno Irlandki”.

Białe kwiaty - Tworzą zbiór fragmentów zaczerpniętych z dziennika autora. Zawierają opisy estetyki ciszy, nieobecności i “przemilczenia”, charakterystycznego dla twórczości Norwida. Brak w tym cyklu patosu i pretensjonalnej ekspresywności.

• Comments Off

Nachyłek barwierski (Coreopsis tinctoria) - gatunek jednorocznej rośliny ozdobnej z rodziny astrowatych.

Charakterystyka

Pokrój

Zwarty, wysokość około 40cm.

Kwiaty

Zabrane w (kwiatostan) typu koszyczek. U gatunku żółte o długich języczkach, w odmianach m.in. dwubrawne z dodatkiem brązów, pomarańczy itp. Kwitnie późnym latem.

Wykorzystanie

Na rabaty.

• Comments Off

Ambrowiec balsamiczy (Liquidambar styraciflua) - gatunek drzewa pochodzący z Ameryki Północnej.

Pokrój

Dorasta do 45 m wysokości przy dosyć wąskiej koronie i krótkich konarach.

Kwiaty

Wiatropylne, rozdzielnopłciowe, niepozorne. Kwiaty męskieżółtawe, zebrane w gronach, kwiaty żeńskie zielonkawe, kuliste rosną na długich szypułkach. Kwitnie w maju.

Owoce

Zdrewniałe torebki zebrane w owocostany wyglądające jak kolczaste kulki na długim ogonku.

Liście

podobne do liści klonu tylko bardziej powcinane z piłkowanym brzegiem. Jesienią pięknie się przebarwiają (czerwono, a nawet fioletowo!)

Wymagania- wymaga żyznej gleby. Odznacza się niewielką mrozoodpornością.

Zastosowanie

Balsamiczna żywica ambrowców używana jest w medycynie, przemyśle kosmetycznym i spożywczym (kiedyś aromatyzowano nią gumę do żucia).

Bibliografia:

Seneta W., Dolatowski J. ‘Dendrologia’, PWN Warszawa 2000

• Comments Off

Kozibród łąkowy (Tragopogon pratensis) - gatunek rośliny dwuletniej z rodziny astrowatych.

Charakterystyka

Pokrój 

Roślina dwuletnia wysokości 30-80 cm.

Liście 

Równowąskie, często łukowato zgięte.

Kwiatostany 

Okrywy koszyczków mają po osiem listków takiej samej długości jak kwiaty brzeżne. Wszystkie kwiaty wypełniające koszyczek są żółte, języczkowe. Pylniki u góry ciemnobrunatne. Koszyczki kwiatowe zamykają się po południu. Kwitnie w czerwcu i lipcu.

Owoc 

Niełupka z puchem kielichowym.

Biotop, wymagania 

Występuje na łąkach, rowach, miedzach i przydrożach.

• Comments Off

Ornitogamia – jest jednym z zoogamicznych sposobów zapylania i oznacza zapylanie kwiatów przez ptaki. Dotyczy około 2000 gatunków żyjących w tropikach i subtropikach, które odżywiają się produktami kwiatów, a głównie nektarem np. kolibry, cukrzyki, nektarniki, szlarniki, drepanisy, lory, miodojady, czerwonki.

Rośliny zapylane przez ptaki wykazują szereg przystosowań. Ptaki są wzrokowcami, by je zwabić rośliny wytwarzają duże i barwne kwiaty. Kwiaty te nie maja zapachu (u ptaków zmysł węchu jest słabo rozwinięty), ale mają jaskrawe barwy, wytwarzają dużo nektaru. Rośliny zapylane przez ptaki występują w krajach tropikalnych. Do roślin tych należą np. bananowiec, strelicja królewska, szałwia jaskrawa, banksja, fuksja, niektóre gatunki storczyków. Niekiedy ptaki żywią się słodkim i soczystym okwiatem.

Ptaki zapylające kwiaty dokonują tego albo z lotu wiszącego, jak kolibry (potrafią zawisnąć w powietrzu nieruchomo nad kwiatem), lub siedząc na roślinie (np. papugi). Kolibry posiadają długi dziób, nieraz zagięty, umożliwiający dostanie się do głęboko umieszczonych miodników. Wiele gatunków kolibrów wykazuje przystosowanie do pobierania nektaru z określonych tylko gatunków roślin.

• Leave a comment... (0)